Aktywizacja zawodowa repatriantów

Nagłówek

Wydawca treści

Ustawa o repatriacji z 9 listopada 2000 roku przewiduje aktywizację zawodową repatriantów, którzy mają problemy z samodzielnym podjęciem pracy. Starosta odpowiedzialny za miejsce zamieszkania repatrianta może zapewnić wsparcie finansowe w formie zwrotu kosztów poniesionych na podnoszenie kwalifikacji zawodowych oraz kosztów związanych z utworzeniem stanowiska pracy, przeszkoleniem repatrianta oraz wynagrodzeniem. Maksymalna łączna kwota wydatków na te cele nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

Wnioski o zwrot kosztów muszą być złożone w przeciągu 5 lat od nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego. Wymagane dokumenty obejmują wniosek z uzasadnieniem, dowód nawiązania stosunku pracy, oryginały dokumentów potwierdzających wydatki oraz pozytywną opinię doradcy zawodowego. Zwrot kosztów może obejmować wynagrodzenie, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne przez okres do 12 miesięcy, pod warunkiem zatrudnienia repatrianta przez co najmniej 24 miesiące.

Zawarcie umowy między starostą a pracodawcą jest niemożliwe w przypadku zaległości pracodawcy w składkach. Umowa powinna określać sposób zwrotu kosztów oraz prawa i obowiązki stron. Wnioski o udzielenie dotacji celowej na aktywizację zawodową składane są do wojewody w określonym terminie, a finansowanie odbywa się z budżetu wojewodów.

Informacje o wybranych załącznikach

Wniosek o wydanie opinii przez doradcę zawodowego.pdf:
Załącznik dotyczy wniosku o wydanie opinii przez doradcę zawodowego w sprawie predyspozycji repatrianta do pracy na określonym stanowisku. Kluczowym punktem jest przygotowanie dokumentacji niezbędnej do uzyskania zwrotu kosztów związanych z zatrudnieniem repatrianta, w tym utworzeniem stanowiska i przeszkoleniem pracownika.
Wniosek o zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na przeszkolenie repatrianta.pdf:
Załącznik dotyczy wniosku o zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na przeszkolenie repatrianta, zgodnie z ustawą o repatriacji. Kluczowym punktem jest możliwość otrzymania refundacji do trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, pod warunkiem zatrudnienia repatrianta na minimum 24 miesiące.
Wniosek o zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na utworzenie stanowiska pracy dla repatrianta.pdf:
Załącznik dotyczy wniosku o zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na utworzenie stanowiska pracy dla repatrianta. Kluczową informacją jest, że złożenie wniosku nie gwarantuje przyznania środków, a wnioski niepełne lub nieczytelne nie będą rozpatrywane.
Wniosek o zwrot części kosztów poniesionych przez Pracodawcę na wynagrodzenie repatrianta.pdf:
Załącznik dotyczy wniosku o zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki związane z zatrudnieniem repatrianta. Kluczowym punktem jest wymóg zatrudnienia repatrianta na co najmniej 24 miesiące oraz zasady dotyczące refundacji do wysokości minimalnego wynagrodzenia w przeliczeniu na pełny etat.

Pełne treści załączników znajdziesz w artykule.

Funkcja korzysta z technologii sztucznej inteligencji (AI).

AKTYWIZACJA ZAWODOWA REPATRIANTÓW

Zgodnie z ustawą o repatriacji z dnia 9 listopada 2000 roku o repatriacji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1105) repatriantowi, który nie ma możliwości samodzielnego podjęcia pracy, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania repatrianta może zapewnić aktywizację zawodową poprzez:

zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, nie więcej niż równowartość dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy,
zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na:
- utworzenie stanowiska pracy,
- przeszkolenie repatrianta
- wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenie społeczne.

Każdą z form aktywizacji zawodowej można zastosować jeden raz, jednak łączna kwota związanych z tym wydatków nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia obowiązującego w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej umowy aktywizacyjnej.

Zwrotu kosztów poniesionych na aktywizację zawodową można dokonać w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

Zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na przeszkolenie repatrianta, wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenie społeczne oraz utworzenie stanowiska pracy następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy pracodawcą a starostą.

Wniosek złożony przez pracodawcę musi zawierać:

Wniosek wraz z uzasadnieniem określającym poszczególne formy aktywizacji, w odniesieniu do których pracodawca wnioskuje o zwrot części poniesionych kosztów, tj.
- utworzenie stanowiska pracy,
- przeszkolenie repatrianta,
- wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenie społeczne.
Dokument potwierdzający nawiązanie z repatriantem stosunku pracy na co najmniej 24 miesiące.
Oryginały dokumentów potwierdzających faktycznie poniesione koszty np. faktury, rachunki, listy płac, itp.
Dokument poświadczenia obywatelstwa polskiego repatrianta.
Zaświadczenia o niezaleganiu przez pracodawcę w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy lub na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Pozytywną opinię doradcy zawodowego powiatowego urzędu pracy o predyspozycji repatrianta do wykonywania pracy, w związku z którą może nastąpić zwrot kosztów.
W przypadku zwrotu kosztów przeszkolenia - opracowany przez pracodawcę program przeszkolenia repatrianta.
Oświadczenie repatrianta o dotychczas otrzymanej pomocy w ramach aktywizacji zawodowej repatriantów.

Starosta może zwracać pracodawcy koszty ponoszone przez niego z tytułu zatrudnienia repatrianta w pełnym wymiarze czasu pracy (koszt wynagrodzenia, nagród oraz składek na ubezpieczenia społeczne) przez okres do 12 miesięcy.

Warunkiem zwrotu kosztów jest zatrudnienie repatrianta przez co najmniej 24 miesięcy. Zwrot kosztów obejmuje koszty do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w grudniu roku poprzedniego, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, w okresie miesięcznym, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Starosta nie może zawrzeć umowy z pracodawcą jeżeli:

pracodawca ma zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy lub na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
pracodawca nie dotrzymał warunków innych umów zawartych z organami zatrudnienia,
doradca zawodowy powiatowego urzędu pracy wydał negatywną opinię o predyspozycji repatrianta do wykonywania pracy, w związku z którą może nastąpić zwrot kosztów.

Zawarta z pracodawcą umowa powinna określać w szczególności:

sposób zwrotu kosztów,
zasady wypłacania i wysokość zwracanej kwoty,
prawa i obowiązki stron umowy w tym:

- zobowiązanie pracodawcy do zwrotu wypłacanej kwoty wraz z odsetkami, na zasadach określonych przez starostę, w przypadku niedotrzymania przez pracodawcę warunków umowy,
- uprawnienia starosty do kontroli pracodawcy w zakresie prawidłowości prowadzenia aktywizacji zawodowej repatrianta.

Wniosek o udzielenie dotacji celowej na aktywizację zawodową repatriantów starosta składa do właściwego wojewody w terminie do 120 dni od dnia podpisania umowy z pracodawcą, nie później jednak niż do 10 września roku budżetowego - § 7 rozporządzenia.

Formy aktywizacji zawodowej finansowe są wypłacane w formie dotacji celowej ze środków wyodrębnionych na te zadania w budżetach wojewodów.

Zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych